dwaalatelier
vertellen, verbeelden, verwonderen
Ruimte
Boeddhisme is altijd een soort van vage kennis voor mij geweest. Ik kwam het overal tegen, maakte er een klein, oppervlakkig maar persoonlijk praatje mee. Het had altijd wel iets boeiends en zinnigs te zeggen, was dus ook altijd wel leuk en inspirerend om tegen te komen, maar nooit voelde ik me geroepen daar nou echt mee de diepte in te gaan. Ik had andere liefdes en in de loop van de jaren kreeg nog meer andere liefdes en waar ik ook kwam, boeddhisme bleek altijd wel een goeie vriend daarvan te zijn.
Het was dus ook op geen enkele manier verkeerd dat we afgelopen mei in een lange tête à tête terecht kwamen. En het was direct al, in de eerste uurtjes contact, een soort cheeky glimlach. Alsof boeddhisme tegen me zei: Jij kent mij misschien nog niet zo goed, maar ik ken jou al heel lang, en ik ken je door en door. En dat onze paden kruisen is geen toeval, dat is al eeuwenlang voorbestemd.
Want we stonden oog in oog met een millennia oude, archetypische versie van mijzelf: de denker. In het standbeeld afgebeeld hoe dat soms gaat in m’n hoofd, hoe dat soms voelt in m’n hoofd, hoe zwaar de druk soms is van een hoofd dat niet stilstaat, een hoofd dat zo hongerig is naar begrip, wetenschap, synthese, complexiteit, inzicht, existentiële aanraking.
Daartegenover een kalme boeddha die leek te zeggen, die plek van rust die jij weleens zoekt, ligt ergens anders dan waar je honger ligt. Als je nieuwsgierig bent, dan mag je gewoon een tijdje met mij meelopen hoor.
En zo begon een ontluikende, interessante vriendschap. Geen passievolle relatie, maar een mentor-mentee achtige constructie. En het was al snel, maar ook bij toeval, dat andere leuke vrienden van mij, het pad kruisten; neurobiologie en neuropsychologie. En ook daar ontstond een cheeky glimlach.
Ze schudden de antieke boeddha de hand en zeiden: Jij kent ons misschien nog niet, maar wij kennen jou al wel beetje! En op dat moment ontvouwde zich een brede, stenen brug. Een brug die duizenden jaren overspande. Aan de ene kant een aziatische poort, aan de andere kant een euro-amerikaanse poort.
En op die plek verrees een nieuw zondagsschooltje, helemaal speciaal voor mij.
Model
Het Centraal Executieve Netwerk houdt zich bezig met geconcentreerde, gefocuste aandacht op taken, actie, op leren. Wanneer je niet gefocust bezig bent wordt het Default Mode Network geactiveerd. Deze houdt zich bezig met het processen van sociale informatie. Het nadenken over het ik in relatie tot de ander. De dag mentaal voorbij zien komen. Dagdromen, rumineren. Het Salience Netwerk houdt zich bezig met het registreren van gebeurtenissen die aandacht behoeven. Zo alterneer je vaak tussen twee staten.
Maar ook is SN belangrijk voor mindfulness. Dit is een staat van aandachtigheid die enerzijds activiteit vanuit het DMN weet te temperen en anderzijds echter niet zo intens dat er sprake is van een focus. Mindfulness is die kalme aanwezigheid van het blijven in het hier en nu.
Onthechting of desidentificatie met gedachten is helpend om te realiseren dat je gedachten uit het DMN óf je CEN niet de realiteit zijn, maar gewoon een vorm van mentale ruis. Het maakt het makkelijker om los te komen en in een staat van mindfulness te raken.
Alles vloeit.