dwaalatelier

Vorig jaar tijdens een open atelier route sprak ik met een kunstenares gespecialiseerd in drukwerk en met name ambachtelijk drukwerk. De manier waarop zij daarover sprak ontroerde mij. Ze wist zo mooi te vertellen dat dit soort ambachtelijke vormen zo afhankelijk zijn van het fysieke lichaam en aandachtige aanwezigheid van de kunstenaar zelf en daardoor van een heel ander soort kwalitatieve aard zijn. Ze vond het lastig uit te leggen, maar ik kon het wel een beetje volgen. Ik legde uit dat ik vroeger zelf veel ontwierp, zowel analoog als digitaal, en dat het heel verschillende vormen van bloed zweet en tranen zijn.

Existentieler.

Vorig jaar kwamen we ook in de voorweeën van AI slop terecht. Waar ik daarvoor nog afgunstig was op die strakke teksten en stijlfiguren die ik met 10000 uur oefenen nooit onder de knie zou krijgen, begon ik mijn slechte teksten juist wat meer te waarderen. Juist omdat deze teksten helemaal handmade zijn, altijd in mijn tone of voice. Juist omdat er altijd ruimte blijft voor verbetering en artistieke groei op dat gebied. De existentiele bloed zweet en tranen. Juist omdat mastery iets is om naar te blijven streven in plaats van dat het op het dienblad gepresenteerd wordt.

Maar het deed wel wat met mij dat AI mij ook in staat stelt visuele dingen te scheppen die anders voor altijd een figment of my imagination zouden blijven. Net als dat photoshop en illustrator mij in staat stelden dingen te maken die anders nooit konden ontstaan, helpt AI ook met het scheppen van anders ontoegankelijke visuele werelden. Ik haal plezier uit de dialoog en wanneer ik zie dat AI met al het kleinschalige getrain steeds beter begrijpt wat ik bedoel.

Maar ook dit begon recentelijk een beetje te knagen. Wil ik wel zoveel van mijn creativi-tijd stoppen in dat chatgpt mijn dromen nog beter kan compilen? Of wil ik toch zelf leren hoe je een ruimte in perspectief tekent? Moet het wel fotorealistisch, of mag ik ook eens leren hoe ik mijn scenes nat-in-nat tot leven kan brengen?

Dus ben ik onlangs weer begonnen met mezelf opnieuw een beetje te stretchen, uit mijn comfortzone te gaan en te experimenteren met de existentielere werkvormen.

Ik hou van dat gritty work. En ik hou van mijn eigen imperfece, soms duizelingwekkend cringe creaties. Kom maar op met die 10000 uur plezier.