dwaalatelier

Tussen Thispon en Filunthake ligt zeventienhonderd kilometer aan roodkleurig, zonnig landschap waar de vruchtbare grond in de verte aan de horizon door geërodeerde bergen gescheiden wordt van de strakblauwe hemel. De oases aan vegetatie zijn talrijk en  her en der zie je zelfs kleine kuddes van wilde dieren lopen op zoek naar voedsel en water.

Vele van de passagiers aan boord van de Liviit, een van de oude intercontinentiale lijndiensten, kijken beschermd tegen de zon en de hete temperaturen van het middaguur hun ogen uit terwijl de wereld achter de hoge doorzichtige ramen met vierhonderd kilometer per uur aan hen voorbij zoeft. 

Voor mij is het uitzicht bekend, maar heeft nog niets van zijn magie ingeboet. Een trip naar Filunthake vanuit Thispon is bij ieder bezoek aan de planeet een vaste prik.

Hoe het landschap gematigder wordt, de grond minder ijzerrijk hoe noordelijker we gaan, de oases vervangen door hoog heldergeel grasland en de bergen langzaam veranderen in heuvels. Soms brengt het lange voertuig ons tientallen kilometers ondergronds, waar je in de zwak verlichte tunnels het idee krijg dat je door de aarde opgeslokt wordt om uitgespuugd te worden op de centrale terminal van een van de weinige steden die we onderweg kruisen. De lichte moderne stations lijken van een andere wereld te zijn en wetende dat bovengronds het leven zich afspeelt zoals ik thuis gewend ben, – hectisch, strak en vlot, – is het toch moeilijk voor te stellen dat er naast het helse eigentijdse station iets anders bestaat dan vruchtbare open vlaktes, savannes en prairies op deze planeet.

(Geschreven scene sciencefiction wereld, 2014-2016)